Rijetki su filmovi iz Dominikanske Republike, ali još su rjeđi filmovi poput Cocotea. Priča Ariasova filma, koji se može promatrati kao neobičan spoj Glaubera Roche i Roberta Bolaña, započinje u Santo Domingu, gdje njegov junak Alberto radi kao vrtlar u luksuznoj vili. Nakon što primi vijest o očevoj smrti, on odlazi u njegovo selo kako bi protivno svojoj evangelističkoj vjeri sudjelovao u ritualima njegova oplakivanja poznatijim kao Los Mysterios, koji združuju katolicizam i voodoo. Budući da je otac ubijen zbog dugova po nalogu lokalnog moćnika, Alberto se mora suočiti s obiteljskom žudnjom za osvetom. Zato u takvoj situaciji nije u stanju vječno igrati neutralnu ulogu i kreće u akciju, mačeta uključena. Ariasov intuitivni film ne mari previše za estetsku koheziju, balansirajući negdje na pola puta između transa, etnografskog doksa i čiste fikcije u kojoj se naturščici sudaraju s profesionalnim glumcima u halucinantnom spoju filmskih arhiva i sumanutih pokreta kamere koji uključuju dijegetski zvuk, ultraduge kadrove i one snimljene u 360 tehnici. Zrnate TV snimke pritom postaju antropološki artefakt u autorovoj inventuri mitskog otočnog identiteta u kojem religija i klasa postaju njegov raison d’etre. Zato Arias film tretira kao medij kojem se obraćaju neki duhovi.
(Dragan Rubeša)
Nelson Carlo De Los Santos Arias rođen je u Santo Domingu 1985. godine. Studirao je film u Buenos Airesu i na umjetničkom koledžu u Edinburghu, gdje je počeo snimati eksperimentalne filmove. Njegov diplomski komad Santa Teresa Y Otra Historias (2015) osvojio je na prestižnom FID-u u Marseillesu nagradu Georges de Beauregard. Snimio je i dva hvaljena kratkiša – Le Dernier des Bonbons (2011) i Lullabies (2014). Cocote je njegov dugometražni igranofilmski debi, proglašen u Locarnu najboljim filmom selekcije Signs of Life.
